بزرگي در احترام داشتن نيست بلکه در شايستگي احترام است. «ارسطو»

روزي روزگاري روباهي در جنگل با خرگوشي ملاقت کرد.
خرگوش گفت :((تو کيستي؟))
و روباه پاسخ داد:((من يک روباه هستم و اگر بخواهم مي توانم تو را بخورم.))
خرگوش پرسيد:((تو چطور مي تواني ثابت کني که روباه هستي ؟))
روباه نمي دانست که چه بگويد ،زيرا در گذشته خرگوش ها هميشه از او فرار مي کردند واز اين سئوال ها نمي پرسيدندوآنگاه خرگوش گفت :((اگر بتواني نوشته اي به من نشان بدهي که تو روباه هستي من باور خواهم کرد.))
پس روباه نزد شير دويد واز او يک گواهي گرفت که او يک روباه هست .وقتي به مکاني رسيد که خرگوش در آنجا منتظر بود ،شروع کرد به بلند خواندن آن سند .اين کار چنان او را خوشحال کرد که با لذتي فراوان روي هر جمله و پارا گراف تِأمل ميکرد.
در همين احوال خرگوش که خلاصه مطالب را از همان چند خط اول گرفته بود در جنگل گم شد و ديگر ديده نشد .روباه نزد شير بازگشت و ديد که گوزني با شيرصحبت ميکند.
گوزن ميگفت:((من مي خواهم يک گواهي کتبي داشته باشم تا ثابت کند که شما شير هستيد.))
شير گفت:((وقتي من گرسنه نباشم نيازي ندارم به خودم زحمت بدهم .وقتي گرسنه باشم تو نياز به هيچ سند کتبي نداري.))
روباه به شير گفت:((وقتي من يک گواهي براي خرگوش مي خواستم چرا به من نگفتي که چنين بگويم؟))شير گفت:((دوست عزيزم تو بايد مي گفتي که اين گواهي را براي خرگوش مي خواستي .من فکر کردم که تو اين گواهي را براي انسان هاي احمقي مي خواهي که برخي از اين حيوانات ديوانه اي اين بازي را از آنها ياد گرفته اند.))

نتيجه :شما کامليد چون در اينجا حضور داريد.شما کسي هستيد چون آفريده شده ايد.شما عظيميد زيرا عظيميد.نه پول نه مقام و نه تحصيلات ونه ديگر دستاور دهاي زندگي ارزش شما را تعيين خواهند کرد.
به دنبال آنچه مي خواهيد باشيد اما از آنها به عنوان ابزاري براي اثبات ارزش خود استفاده نکنيد.در لحظه اي با شکوه خداوند تصميم به خلق شما گرفته است.خلق موجودي با زندگي جاويدان.ارزش شما قبل از تولد از سوي بزرگترين قدرت ها تأييد شده است.صرف حضورتان در اينجا مهر تأييدي است بر منزلت غير قابل انکارتان .لذا ديگر نه هيچ کس مي تواند ارزشتان را تعيين کند و نه آن را مخدوش و يا سلب نمايد.چه دنيا به شما احترام بگذارد و ه نگذارد،چه ديگران قدر شما را بدانند و چه ندانند شما هميشه بعنوان موجودي با ارزش بوده ايد ،هستيد و خواهد بود. اين يک وعده نيست بلکه بزرگترين حقيقت هاست.

 

ببين... نبين...

بلبل را ببين که حتي در قفس هم مي خواند.
پروانه را ببين که حتي با وجود کوتاهي عمر، از پرواز دست نمي کشد.
طاووس را ببين که زشتي پاهايش، افسرده اش نساخته.
زرافه را ببين که هرگز گردن کشي نمي کند.

کرم را ببين که بي دست و پا بودنش، او را از حرکت باز نداشته.
جغد را ببين که شب ها چگونه به مراقبه مشغول است.
عقاب را ببين که چگونه چشمانش را به هدفش دوخته است.
سگ را ببين که تو نجسش مي خواني اما او به تو وفادار مانده.
گوسفند را ببين که چگونه قرباني خوشي ها و نا خوشي هاي توست.
زنبور را ببين که چگونه از گل شهد برمي آورد و از دشمن دمار.
لاک پشت را ببين که چگونه شجاعانه به جاي لاک ديگران درلاک خود پنهان شده.
پشه را ببين که چگونه غرور و عظمت تو را در هم مي شکند و خشم نهفته ات را بيرون مي ريزد.
ماهي را ببين که چگونه سوداي کرمي کوچک او را به دام مي اندازد.
اسب را ببين که چگونه از روي نجابت به ولي نعمت خود خدمت مي کند.

و اما:
کرکس را نبين که پيوسته در انتظار مرگ ديگران است.
طوطي را نبين چرا که بي انديشه هر گفته اي را تکرار مي کند.
کفتار را نبين چرا که خفت ريزه خواري مي کشد.
ملخ را نبين چرا که تاراجگر زحمات ديگران است.
عنکبوت را نبين چرا که تنها به فکر بناي خانه ي خود است.
عقرب را نبين چرا که در دشواري ها به جاي حل مسئله، حلال مسئله را مي کشد.
و پرندگان را ببين که چگونه به هنگام آشاميدن، نظري نيز به آسمان دارند.