اشک عشق
قطره دلش دريا مي خواست خيلي وقت بود که به خدا گفته بود. هر بار
خدا مي گفت:ازقطره تا دريا راهي است طولاني. راهي از رنج وعشق
وصبوري.هر قطره را لياقت دريانيست.قطره عبور کرد و گذشت قطره
ايستاد ومنجمد شد قطره روان شد  وراه افتاد و به سمت اسمان رفت.
هر بارچيزي تازه از رنج وعشق وصبوري اموخت تا روزي که خدا
گفت:امروز روز توست روز دريا شدن. و خدا قطره را به دريا رساند
قطره طعم دريا  را چشيد وطعم دريا شدن را. روز ديگر قطره به خدا
گفت: ايا از دريا بزرگتر هم هست؟ خداگفت: اري هست.قطره گفت:
پس من ان را مي خواهم.بزرگترين رابي نهايت را. خدا  قطره را
برداشت و در قلب ادم گذاشت وگفت: اين بينهايت است.ادم عاشق
 بود. دنبال کلمه اي مي گشت که عشقش را توي  ان بريزد. اما
هيچ کلمه اي توان سنگيني عشق  را  نداشت.قطره از قلب عاشق
عبور کرد .ادم همه عشقش را توي يک قطره ريخت.وقتي  قطره از
چشم عاشق چکيد خدا گفت : حالا تو بي نهايتي چون که عکس من در
اشک عاشق است.

در باز

پادشاهي مي خواست نخست وزيرش را انتخاب کند. چهار انديشمند بزرگ کشور فراخوانده شدند.
آنان را در اتاقي قرار دادند و پادشاه به آنان گفت که: «در اتاق به روي شما بسته خواهد شد
و قفل اتاق، قفلي معمولي نيست و با يک جدول رياضي باز خواهد شد، تا زماني که آن جدول را حل نکنيد
نخواهيد توانست قفل را باز کنيد. اگر بتوانيد مسئله را حل کنيد مي توانيد در را باز کنيد و بيرون بياييد».
پادشاه بيرون رفت و در را بست. سه تن از آن چهار مرد بلافاصله شروع به کار کردند. اعدادي روي قفل
نوشته شده بود، آنان اعداد را نوشتند و با آن اعداد، شروع به کار کردند.
نفر چهارم فقط در گوشه اي نشسته بود. آن سه نفر فکر کردند که او ديوانه است. او با چشمان بسته در
گوشه اي نشسته بود و کاري نمي کرد. پس از مدتي او برخاست، به طرف در رفت، در را هل داد،
باز شد و بيرون رفت!
و آن سه تن پيوسته مشغول کار بودند. آنان حتي نديدند که چه اتفاقي افتاد!
که نفر چهارم از اتاق بيرون رفته.
وقتي پادشاه با اين شخص به اتاق بازگشت، گفت: «کار را بس کنيد. آزمون پايان يافته.
من نخست وزيرم را انتخاب کردم». آنان نتوانستند باور کنند و پرسيدند:
«چه اتفاقي افتاد؟ او کاري نمي کرد، او فقط در گوشه اي نشسته بود. او چگونه توانست
مسئله را حل کند؟» مرد گفت: «مسئله اي در کار نبود. من فقط نشستم و نخستين
سؤال و نکته ي اساسي اين بود که آيا قفل بسته شده بود يا نه؟ لحظه اي که اين احساس
را کردم فقط در سکوت مراقبه کردم. کاملأ ساکت شدم و به خودم گفتم که از کجا شروع کنم؟
نخستين چيزي که هر انسان هوشمندي خواهد پرسيد اين است که آيا واقعأ مسأله اي وجود دارد،
چگونه مي توان آن را حل کرد؟ اگر سعي کني آن را حل کني تا بي نهايت به قهقرا خواهي رفت؛
هرگز از آن بيرون نخواهي رفت. پس من فقط رفتم که ببينم آيا در، واقعأ قفل است يا نه
و ديدم قفل باز است».
پادشاه گفت: «آري، کلک در همين بود. در قفل نبود. قفل باز بود. من منتظر بودم
که يکي از شما پرسش واقعي را بپرسد و شما شروع به حل آن کرديد؛ در همين جا نکته
را از دست داديد. اگر تمام عمرتان هم روي آن کار مي کرديد نمي توانستيد آن را حل کنيد.
اين مرد، مي داند که چگونه در يک موقعيت هشيار باشد. پرسش درست را او مطرح کرد».
اين دقيقا مشابه وضعيت بشريت است، چون اين در هرگز بسته نبوده است!
خدا هميشه منتظر شماست.انسان مهم ترين سوال را از ياد برده است... و سوال اين هست:
"من که هستم...!؟"

اين نوشتار به پارسي سره (خالص) نوشته شده و واژه هاي درون کمانک ها (پرانتزها)، واژه هاي بيگانه يا واژه هاي پارسي عربي شده (معرب) مي باشند که با همسنگ پارسي سره آن جايگزين ‌شده اند.‌

 7آبان، روز کورش بزرگ پايه گذارتمدن ايران ، خجسته باد