سلام دوستان
امروز بي اختيار داشتم به اين مطلب فکر ميکردم که چقدر ما در برابر بزرگي خدا ناچيز وکوچکيم.
قطعا همه شما حداقل يکبار براتون اتفاق افتاده که براي رفتن به مسافرتي وجايي سفر هوايي را تجربه کرده باشيد
وحتما هنگامي که از اوج اسمانها به زمين نگاه ميکرديد وجز تصويري نا مفهوم از پستي و بلنديها نمي ديديد دردل
احساس کرديد که چقدر به خدا نزديک شده ايد (البته اگر کنار پنجره بوديد ومطمئنا هواي صافي هم بر قرار بود)
البته طبق اين باور که همه ما خدا را به خاطر عظمت بي کرانش در اوج اسمانها ميدانيم در حاليکه او در همه جا
حظور دارد "من از رگ گردن به شما نزديکترم" ايا تا به حال به اين موضوع هم فکر کرديد که در حاليکه همه ما
موجودات در نظرش اينقدر کوچکيم " شايد به اندازه يک مورچه " چگونه او با اين همه مهرباني غير قابل توصيف
اينگونه عنايت به من , شما و به همه موجودات زنده دارد ؟؟؟
به حق است اگر فقط لحظه اي به عمق اين مطلب فکر کنيم سر بر سجده شکر بسائيم.
من فقط مي توانم بگويم " فتبارک الله احسن الخالقين"
شما چه ميگوئيد؟؟؟؟