سيبي از درخت وسوسه

نامت چه بود؟ آدم
فرزندِ ؟ من را نيست نه مادري و نه پدري بنويس اول يتيم عالم خلقت
محل تولد؟ بهشت پاک
اينک محل سکونت؟ زمين خاک
آن چيست بر گُرده نهادي؟امانت است.
قدت؟ روزي چنان بلند که همسايه خدا ، اينک به قدر سايه بختم بروي خاک
اعضاي خانواده؟ حواي خوب و پاک، قابيل وحشتناک،هابيل زير خاک
روز تولدت؟در جمعه اي ،به گمانم روز عشق
رنگت؟ اينک فقط سياه ز شرم چنان گناه
وزنت؟نه آنچنان سبک که پَرم در هواي دوست نه آنچنان سنگين که نشينم به اين زمين
جنست؟ نيمي مرا زخاک نيمي دگر خدا
شغلت؟ در کار کشت اميد بروي خاک
شاکي تو؟ خدا
نام وکيل؟ آن هم فقط خدا
جرمت؟ يک سيب از درخت وسوسه
تنها همين؟ همين و بس
حکمت؟ تبعيد در زمين
همدمت در گناه ؟ حواي آشنا
ترسيده اي؟ کمي
زچه؟ که شوم من اسير خاک
آيا کسي به ملاقاتت آمده است؟ بلي
چه کس؟ گاهي فقط خدا
داري گلايه اي؟ ديگر گِله نه ولي...
ولي که چه؟حکمي چنين آن هم به يک گناه؟!!!!
دلتنگ گشته اي؟ زياد
براي که؟ تنها فقط خدا
آورده اي سند؟ بلي
چه؟دو قطره اشک
داري تو ضامني؟ بلي
چه کس؟ تنها کس خدا
در آخرين دفاع؟ مي خوانمش چنان که اجابت کند دعا

فقط چند ثانيه به اين عکس  دوست نازنينم نگاه کنيد، نه به زني که حجابش مورد اعتراض خواهران نيروي انتظامي است  واينک مشتهايش، چادر مامور را به نشان التماس در مقابل پله هاي ميني بوس حامل بدحجابان، گرفته است.

  در امتداد مشت مادر، مشت کوچک ديگري هم به چادر مامور، چنگ انداخته است، کودکي که شانه هايش اگرچه براي تحمل اين همه تحقير شدن و تحقير شدن کوچک است اما زير دست و پاي مامور و مادر ، حالا ديگر چنان شانه هايش را خم کرده که گويي سنگيني بار فصل سردي از تارخ، از هم اکنون کمرش را شکسته و دارد ضجه مي زند. براي تحريک احساسات نيست اگر بگويم؛ هم صداي زنگ گريه اش را مي شنوم و هم صداي شکستن استخوانهاي کوچکش را.

با او تحقير شدم و با او ضجه زدم...

                                                                                                  منبع:masihalinejad.blogfa.com