راز زندگي

در افسانه ها آمده روزي که خداوند جهان را آفريد
فرشتگان مغرب را به بارگاه خود فراخواند
و از آنها خواست تا براي پنهان کردن راز زندگي پيشنهاد بدهند
يکي از فرشتگان به پروردگار گفت: آن را در زمين مدفون کن
فرشته ديگري گفت آن را در زير درياها قرار بده
سومي گفت راز زندگي را در کوهها قرار بده
ولي خداوند فرمود اگر من بخواهم به گفته هاي شما عمل کنم
فقط تعداد کمي از بندگانم قادر خواهند بود آن را بيابند
در حال که من مي خواهم راز زندگي در دستر س همه بندگانم باشد
در اين هنگام يکي از فرشتگان گفت فهميدم کجا اي خداي مهربان
راز زندگي را در قلب بندگانت قرار بده
زيرا هيچکس به اين فکر نمي افتد که براي پيدا کردن آن بايد به قلب
و درون خودش نگاه کند و خداوند اين فکر را پسنديد

قصه درويش

درويشي قصه زير را تعريف مي کرد :

يکي بود يکي نبود مردي بود که زندگي اش را با عشق و محبت پشت سر گذاشته بود.
وقتي مُرد همه مي گفتند به بهشت رفته است آدم مهرباني مثـل او حتما ً به بهشت مي رود .
در آن زمان بهشت هنوز به مرحله ي کيفيت فراگير نرسيده بود و استـقبال از او با تشريفات مناسب انجام نشد.
فرشته نگهباني که بايد او را راه مي داد نگاه سريعي به فهرست نام ها انداخت و وقتي نام او را نيافت او را به جهنم فرستاد .
در جهنم هيچ کس از آدم دعوت نامه يا کارت شناسايي نمي خواهد هر کس به آنجا برسد مي تواند وارد شود.
مَرد وارد شد و آنجا ماند .
چند روز بعد شيطان با خشم به دروازه بهشت رفت و يقه فرشته نگهبان را گرفت و گفت اين کار شما تروريسم خالص است.
نگهبان که نمي دانست ماجرا از چه قرار است پرسيد: چه شده ؟
شيطان که از خشم قرمز شده بود گفت : آن مَرد را به جهنم فرستاده ايد و آمده وکار و زندگي ما را به هم زده.از وقتي که رسيده نشسته و به حرف هاي ديگران گوش مي دهد و به درد و دلشان مي رسد.حالا همه دارند درجهنم با هم گفت و گو مي کنند يکديگر را در آغوش مي کشند و مي بوسندجهنم جاي اين کارها نيست! لطفا ً اين مَرد را پس بگيريد.
وقتي قصه به پايان رسيد درويش گفت :
با چنان عشقي زندگي کن که حتي اگر بنا به تصادف در جهنم افتادي خود شيطان تو را به بهشت بازگرداند.

اگر رفيق شفيقي درست پيمان باش

انتخاب

از بهشت‌ که‌ بيرون‌ آمد، دارايي‌اش‌ فقط‌ يک‌ سيب‌ بود. سيبي‌ که‌ به‌ وسوسه‌ آن‌ را چيده‌ بود.و مکافات‌ اين‌ وسوسه‌ هبوط‌ بود.فرشته‌ها گفتند: تو بي‌ بهشت‌ مي‌ميري. زمين‌ جاي‌ تو نيست. زمين‌ همه‌ ظلم‌ است‌ و فساد. و انسان‌ گفت: اما من‌ به‌ خودم‌ ظلم‌ کرده‌ام...
زمين‌ تاوان‌ ظلم‌ من‌ است. اگر خدا چنين‌ مي‌خواهد، پس‌ زمين‌ از بهشت‌ بهتر است.خدا گفت: برو و بدان‌ جاده‌اي‌ که‌ تو را دوباره‌ به‌ بهشت‌ مي‌رساند، از زمين‌ مي‌گذرد، از زميني‌ آکنده‌ از شر و خير، از حق‌ و از باطل، از خطا و از صواب؛ و اگر خير و حق‌ و صواب‌ پيروز شد، تو بازخواهي‌ گشت. وگرنه...
و فرشته‌ها هم‌ گريستند.اما انسان‌ نرفت. انسان‌ نمي‌توانست‌ برود. انسان‌ بر درگاه‌ بهشت‌ وامانده‌ بود. مي‌ترسيد و مردد بود.و آن‌ وقت‌ خدا چيزي‌ به‌ انسان‌ داد. چيزي‌ که‌ هستي‌ را مبهوت‌ کرد و کائنات‌ را به‌ غطبه‌ واداشت.انسان‌ دست‌هايش‌ را گشود و خدا به‌ او «اختيار» داد.خدا گفت: حال‌ انتخاب‌ کن. زيرا که‌ تو براي‌ انتخاب‌ کردن‌ آفريده‌ شدي. برو و بهترين‌ را برگزين‌ که‌ بهشت‌ پاداش‌ به‌ گزيدن‌ توست.عقل‌ و دل‌ و هزاران‌ پيامبر نيز با تو خواهد آمد تا تو بهترين‌ را برگزيني.و آنگاه‌ انسان‌ زمين‌ را انتخاب‌ کرد. رنج‌ و نبرد و صبوري‌ را, و اين‌ آغاز انسان‌ بود.

باورهاي محدودکننده گذشته

فيل‌بانان تنها با درک يک نکته و به شيوه‌اي بسيار ساده، فيل‌هاي عظيم‌الجثه را کنترل مي‌کنند. وقتي فيل هنوز بچه فيل است، يک پايش را با طناب محکمي به تنة درختي مي‌بندند. بچه فيل، هرچه تقلا مي‌کند، نمي‌تواند خودش را آزاد کند. اندک اندک بچه فيل با اين تصور عادت مي‌کند که تنة درخت از او نيرومند‌تر است.
هنگامي که بچه فيل بزرگ مي‌شود و قدرت شگرفتي مي‌يابد، تنها کافي است ريسماني نازک به دور پاي فيل گره زده شود و به يک نهال کوچک بسته شود. جالب اينکه فيل هيچ تلاشي براي آزاد کردن خودش نمي‌کند.
همچون فيل‌ها، پاهاي ما نيز اغلب اسير باورهاي شکننده‌اند، اما از آنجا که در گذشته به قدرت تنة درخت عادت کرده‌ايم، شهامت مبارزه را نداريم.
بي‌آن که بدانيم که تنها يک عمل متهورانه ساده براي دست يافتن ما به موفقيت کافي است . .

داستان کوتاه

در زمان ها ي گذشته ، پادشاهي تخته سنگ را در وسط جاده قرار داد و براي اين که عکس العمل مردم را ببيند
خودش را در جايي مخفي کرد. بعضي از بازرگانان و نديمان ثروتمند پادشاه بي تفاوت از کنار تخته سنگ مي گذشتند.
بسياري هم غرولند مي کردندکه اين چه شهري است که نظم ندارد.
حاکم اين شهر عجب مرد بي عرضه اي است و ...
با وجود اين هيچ کس تخته سنگ را از وسط بر نمي داشت .
نزديک غروب، يک روستايي که پشتش بار ميوه و سبزيجات بود ، نزديک سنگ شد.
بارهايش را زمين گذاشت و با هر زحمتي بود تخته سنگ را از وسط جاده برداشت و آن را کناري قرار داد.
ناگهان کيسه اي را ديد که زير تخته سنگ قرار داده شده بود ، کيسه را باز کرد و داخل آن سکه هاي طلا
و يک يادداشت پيدا کرد. پادشاه درآن يادداشت نوشته بود :
" هر سد و مانعي مي تواند يک شانس براي تغيير زندگي انسان باشد